Sewa mag eindelijk stemmen

 sewajpg

Foto: Kees van de Veen

Gevlucht

Mijn naam is Sewa Mamedchanova geboren in Azerbeidzjan (Bakoe). Ik ben zeventien jaar geleden gevlucht met mijn ouders naar Nederland. Ik was toen net vijftien jaar. Mijn moeder en daarmee ons hele gezin waren personen non grata geworden in eigen land. Dit omdat mijn moeder etnisch Armeense was en door politieke ontwikkelingen ( o.a. de val van Sovjet Unie)  werd  het zodanig gevaarlijk dat we met ons gezin moesten onderduiken in eigen land. Er zat niets anders op dan vluchten. De keuze viel op Nederland. We kwamen terecht in een asielzoekerscentrum en na jaren procederen kwam er uitsluitsel vanuit de politiek. Een grote groep mensen heeft in een keer een verblijfsvergunning gekregen en daar waren wij ook bij. Er kwam eindelijk een einde aan de jarenlange onzekerheid. Eindelijk mochten we werken en studeren in Nederland. De jaren daarvoor mocht dit niet.

Inburgeren

Na het krijgen van de verblijfsvergunning begon het “echte” leven in Nederland. Inburgeren, werken en studeren, het land op een andere manier leren kennen. De wetten en de gebruiken, geschreven en ongeschreven regels, opbouwen van je netwerk en nieuwe mensen leren kennen. De Nederlandse normen en waarden. Zo had ik dankzij het doen van vrijwilligerswerk in de tijd dat ik op een verblijfsvergunning wachtte gelijk een baan. Ik had geleerd dat je door creatief te zijn, en mensen te zoeken, die je daar bij zouden kunnen helpen, succesvol kan zijn en dingen kan bereiken ook al leken ze in eerste instantie onmogelijk.

Naturalisatie

Als je in Nederland een verblijfvergunning hebt is er na vijf jaar de mogelijkheid om Nederlander te worden. Je kan dan een naturalisatieverzoek indienen, mits je voldoet aan allerlei gestelde voorwaarden. Binnen die vijf jaar kwam ik er achter dat die regels waren aangepast. Het beleid werd strenger en kwam ik voor een dichte deur te staan. Ik was teleurgesteld. Een van de eisen om een Nederlandse te worden was onder andere om  papieren aan te reiken van je herkomstland. Om Nederlandse te worden zou ik een nieuw geldig paspoort van mijn herkomstland aan moeten vragen (die ik nooit heb gehad) en mijn geboorteakte moeten voorzien van een nieuw stempel. Om dat voor elkaar te krijgen moest ik terug naar Azerbeidzjan en in contact komen met de overheid daar. Dat was geen optie. We zijn gevlucht en zouden voor ons leven moeten vrezen als we weer terug moesten naar het hol van de leeuw. En dus betekende dat einde verhaal. Einde aan de droom dat je als volwaardig lid van de samenleving waar je woont en werkt niet mag stemmen. Het stemrecht is een groot goed en dat leek op dat moment onmogelijk en onbereikbaar. Het was definitief en de wet was zoals het was.

Onrecht

Het klopte gewoon niet en het was in mijn ogen onrechtvaardig. Ik voldeed al aan de eisen voordat ik een verblijfsvergunning kreeg. Ik dacht; hoe kan dat nou, ik had zo mijn best gedaan al die jaren en alles gedaan wat nodig was.  Mijn wereld stortte in. Ik werd na een tijdje ziek en zag het allemaal niet meer zitten. Ik was moe en teleurgesteld. Ik voelde me niet meer welkom in Nederland. Ondertussen woonde ik hier al meer dan 10 jaar.

Het gevoel en gevaar dat je in een negatieve spiraal komt en daarin blijft hangen was reëel. Dit was het moment dat ik alles kwijt kon raken. Al die moeite en energie was zinloos geweest. Het feit dat je zo voorbeeldig bezig was, het feit dat je je papieren al had aangereikt aan de Nederlandse overheid, was niet voldoende. Ik mocht niet stemmen, niet werken bij de overheid, kon geen hypotheek aanvragen, niet makkelijker reizen buiten de EU en zelf niet politiek actief worden.

De strijd voor stemrecht

Na mijn dip heb ik alle moed bij elkaar geraapt en ben ik in actie gekomen. Blijven zitten was voor mij geen optie. Je komt niet bij je einddoel als je het roer van je eigen schip in handen geeft van anderen. Ik ben begonnen met het mailen naar o.a. Vluchtelingenwerk Nederland en de Partij van de Arbeid  en ik viel op. Vluchtelingenwerk vond dat ik mijn verhaal goed kon omschrijven en verwoorden. Zodoende volgde een stukje in het Magazine van Vluchtelingenwerk, daarna volgde de media, Eén Vandaag, Koffietijd en Leeuwarder Courant. Zo heb ik herhaaldelijk aangegeven dat er iets gedaan moest worden, want de situatie zoals die was leek onrechtvaardig.

De kanteling

Een van de belangrijke momenten was de motie van de PvdA waarbij ze gehoor gaven aan de signalen die binnenkwamen bij Vluchtelingenwerk en de opdracht aan de regering om in overleg te gaan met de organisatie. Zodoende mocht ik samen met Vluchtelingenwerk en een aantal lotgenoten (5) in gesprek met afgevaardigden van de Ministerie van Veiligheid en Justitie en De IND (Immigratie en Naturalisatie Dienst). En dat was een spannende dag.  Daar stond ik dan samen met een aantal lotgenoten, en ik was de enige vrouw. Dit was zo buiten mijn comfortzone maar mijn drive was groter, ik kwam hier om voor mijzelf en anderen in dezelfde situatie op te komen. We hebben geprobeerd om alle  argumenten voor te leggen en uit te leggen hoe het voelde en wat het met ons deed.  Als eindkreet heb ik nog toegevoegd dat ondanks de moeite en barrières ik nog steeds in Nederland geloof. In het land van tolerantie, vrijheid en respect voor mensenrechten. Ze waren helemaal stil.

Nederlands Paspoort

Na deze bijeenkomst zijn ze aan de slag gegaan om in kaart te brengen hoeveel mensen er in aanmerking kwamen en hoeveel mensen naturalisatie hadden aangevraagd. Door dit in kaart te brengen kwamen ze er achter dat er ruimte was. Tevens werd er een uitzonderingen gemaakt voor mensen geboren in Azerbeidzjan met een etnisch Armeense achtergrond. Een vrijstelling om een nieuw geldig paspoort aan te vragen en de geboorteakte te voorzien van een stempel (apostille). Ik hoefde niet meer naar het hol van de leeuw! Het was fantastisch. Een gevoel van rechtvaardigheid en gerechtigheid. Het was zo de moeite waard om te vechten en op te komen voor mijn rechten. 1 februari van dit jaar kreeg ik eindelijk mijn Nederlandse paspoort en 3 dagen later was ik jarig en werd ik 32 jaar. Wat een feestweek. Ik was 17 jaar in Nederland en kan nu eindelijk gaan stemmen.

Wat doe jij met je stemrecht?

Ik ga vandaag stemmen, ik ben in actie gekomen en heb alles gedaan wat ik kon om mijn droom werkelijkheid te laten worden. Naturaliseren, stemrecht krijgen en alle andere rechten te hebben zoals elke Nederlander. Ik ben een Nederlandse. Een Nederlandse die voor de eerste keer gaat stemmen in haar leven. Een Nederlandse die trots is op haar zelf en op haar land.

Lieve mensen  besef wat je hebt en wat voor recht je hebt gekregen bij je geboorte om later te mogen stemmen. Doe dat dan ook, laat je stem niet verloren gaan.

Sewa

 

Deel dit bericht op
Direct contact opnemen
photo

Anja - Happiness Manager

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

10 tips om het leven van je dromen te leiden van John Strelecky

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK