Je carrière vaarwel zeggen en helemaal opnieuw beginnen

Je carrière vaarwel zeggen en helemaal opnieuw beginnen, dat is nogal wat. Daar is lef voor nodig, en doorzettingsvermogen. 

Paspoort
Naam: Connie HaywardCarriereswitch connie andere baan doen waar je blij van wordt
Leeftijd: 50
Plaats: Eelderwolde
Was: commercieel medewerker bij een ICT-bedrijf
Is: operatieassistente in het UMCG
Uren per week: 28

Het moment dat het roer om ging was…

“Op oudejaarsavond 2009. Een vriendin vroeg me naar mijn goede voornemens. ‘Misschien eindelijk eens iets in de zorg doen’, zei ik. Ik dacht daar al een paar jaar over, maar ik durfde de stap steeds niet te zetten. ‘Als je het nu niet doet, is je kans voorbij’, antwoordde zij. Die boodschap kwam hard aan. Maar ze had gelijk; op mijn 42ste was het nu of nooit. Meteen daarna ben ik op zoek gegaan naar een opleiding.”

Ik was toe aan een nieuwe stap omdat…

“Mijn leven tot dan toe vooral in het teken van anderen had gestaan. Na mijn atheneum had ik geen idee wat ik wilde studeren, dus ging ik in een boekwinkel werken. Een paar jaar later had ik een ambitieuze man en twee jonge kinderen, en kwam ik als vanzelf in een vrij traditionele rol terecht. In het drukke gezinsleven was weinig ruimte voor mijn eigen wensen en ambities. Dat veranderde toen mijn dochter en zoon in de puberteit kwamen, en steeds zelfstandiger werden. Nu ben ik aan de beurt, dacht ik.”

Mijn oude baan gaf me geen voldoening meer omdat…

“Die steeds commerciëler werd. We moesten met minder middelen alsmaar meer verdienen. Gaandeweg kreeg ik daar steeds meer moeite mee. Ik wilde met mensen werken, en iets terugdoen voor de maatschappij. Vandaar ook dat de zorg me zo trok; daarin kon ik mijn idealisme en betrokkenheid voor mijn gevoel veel beter kwijt.”

Om operatieassistente te worden, moest ik eerst…

“Een driejarige opleiding in een ziekenhuis doen. Maar dat bleek nog niet zo makkelijk. Op het atheneum had ik een talenpakket. Voor ik kon beginnen, moest ik dus eerst deelcertificaten natuur- en scheikunde halen. Dat heb ik in 2010 gedaan. Vervolgens kon ik solliciteren naar een opleidingsplek. Alle ziekenhuizen tussen Zwolle en Groningen schreef ik aan. Vacatures waren er genoeg, maar ik werd nergens uitgenodigd. Ongetwijfeld speelde mijn leeftijd daarbij een rol. Na negen afwijzingen was ik de wanhoop nabij. Er was nog één ziekenhuis dat ik niet had geprobeerd: de Tjongerschans in Heerenveen. En geloof het of niet, daar kon ik aan de slag.”

Om weer in de schoolbanken te zitten was…

“Hartstikke leuk! Ik was verreweg de oudste in de klas, maar daar had ik totaal geen moeite mee. Sterker nog, school voelde als veertiger relaxter dan in mijn puberteit. Als volwassene kun je beter relativeren, en heb je minder last van groepsdruk. Het heeft dus ook zijn voordelen om een laatbloeier te zijn. Omdat ik super gemotiveerd en fanatiek was, ben ik vrij makkelijk door de opleiding gerold. Maar hard werken was het wel. Zeker omdat de opleiding voltijds was, en ik vanaf het begin ook meteen aan het werk ging. ’s Avonds lag ik compleet voor Pampus op de bank. En dan moest ik vaak nog in de boeken duiken.”

Voor de rolverdeling thuis betekende het…

“Dat mijn man en kinderen veel meer in het huishouden moesten doen. Dat vonden ze geen punt, want ze waren apetrots op me. Maar zeker tegen het einde van de opleiding kregen ze er wel moeite mee dat ik altijd moe was. Ze hebben wel eens gezegd dat het niet langer had moeten duren. Zelf heb ik drie jaar lang mijn sociale contacten op een laag pitje gezet en niet meer gesport. Wat dat betreft is het voor ons alle vier een opoffering geweest. Toch heb ik me daar nooit schuldig over gevoeld, of het idee gehad dat ik als echtgenote of moeder tekortschoot. Ik had me jarenlang voor anderen weggecijferd, dus het werd hoog tijd om voor mezelf te kiezen.”

Het moeilijkste moment was…

“Toen ik na mijn opleiding niet direct werk vond. Er was me min of meer een baan in het vooruitzicht gesteld, maar door de bezuinigingen in de zorg ging dat niet door. Toen heb ik er echt wel even doorheen gezeten. Gelukkig kon ik al snel in het UMCG aan de slag. De kers op de taart was dat mijn tijdelijke contract afgelopen jaar werd omgezet in een vast dienstverband.”

Wat ik heb onderschat is…

“Hoe zwaar het werk lichamelijk is. Apparatuur, patiënten; je bent constant aan te het tillen en sjouwen. En je staat natuurlijk de hele dag. Dat had ik me vooraf niet zo gerealiseerd. Verder heb ik veel minder contact met patiënten dan gedacht. De verbinding met mensen waar ik zo’n behoefte aan had, voel ik vooral met mijn collega’s. Het is heel speciaal om in een multidisciplinair team te werken. Iedereen heeft zijn eigen taak, maar we hebben elkaar allemaal nodig. Als dat proces goed loopt, voelt het als een perfect uitgevoerde dans.”

Ik neem mijn werk mee naar huis als…

“Er die dag een patiënt op tafel heeft gelegen die net zo goed een van mijn familieleden of vrienden had kunnen zijn. Dan komt het ineens heel dicht bij. Gelukkig gebeurt niet vaak. Buitenstaanders denken altijd dat het heel moeilijk is als een patiënt overlijdt. Maar daar leer je mee omgaan, het hoort bij dit werk. Ik lig er nooit wakker van.”

De belangrijkste les die ik heb geleerd is…

“Dat het doodeng is om het bekende los te laten, maar dat in het diepe springen je zóveel oplevert. Ik heb me heel lang minderwaardig gevoeld omdat ik niet had gestudeerd. Wellicht dat ik mede daarom lang geen stap vooruit durfde te zetten. Van een twijfelkont die niet wist waar ze goed in was, ben ik nu veranderd in een ambitieuze vrouw die recht op haar doel afgaat. Ik voel me gelijkwaardiger ten opzichte van de mensen om me heen. Dat komt mijn relaties ten goede. Misschien wel het allerbelangrijkste vind ik de boodschap die ik aan mijn kinderen van 21 en 22 meegeef: als je iets echt wilt, kun je alles bereiken.”

In de toekomst wil ik graag nog…

“Verder studeren. De wens om door te groeien naar een andere functie heb ik niet, maar ik zou wel heel graag een studie psychologie doen. Gewoon voor mezelf. Want ik ben nog lang niet uitgeleerd.”

Tips voor twijfelaars
Connie: “Als je overweegt een carrièreswitch te maken, wacht dan niet te lang. Anders haalt de tijd je in. En trek je vooral niet te veel aan van wat anderen ervan vinden. Jij weet zelf het beste wat goed voor je is.”

Bron: Leeuwarder Courant en het Dagblad van het Noorden, 22 april 2017.

 

Deel dit bericht op
Direct contact opnemen
photo

Anja - Happiness Manager

10 manieren om je leven nu te verbeteren
photo

10 tips om het leven van je dromen te leiden van John Strelecky

DOWNLOAD HET GRATIS E-BOOK